Op een vakantie die mijn ouders hadden geregeld, zou ik kennismaken met de man met wie ik zou trouwen. Toen ik daar aankwam, bleek hij al getrouwd. Zijn vrouw was zelfs al zwanger. En toch bleven we daar enkele dagen, alsof er niets aan de hand was. Ik heb al die dagen niet een keer laten zien hoeveel pijn het deed. Pas veel later besefte ik hoe goed ik daarin was, in het wegstoppen van wat ik voelde.
Thuis brak het er alsnog uit. Ik zat dagen aan het raam te huilen, met een keelontsteking die maar bleef duren. Jaren later, via het werk van Louise Hay, begreep ik wat mijn lichaam al die tijd had gezegd: een ontstoken keel is niet kunnen uiten wat geuit moet worden.
Een jaar later werd ik gebeld. Ik moest komen. Trouwen, of het huis uit. Ik koos wat toen vanzelfsprekend leek. Het voelde normaal. Ik stond er niet eens bij stil.
Ik nam vrede met de weg die voor mij was uitgetekend. Ik haalde mijn hogeschooldiploma, zwanger, en ik beviel midden in mijn opleiding. Van buitenaf vond iedereen het knap dat ik dat allemaal kon combineren. Vanbinnen voelde ik vooral dat ik moest blijven functioneren.
Pas na mijn scheiding, vijf jaar later, durfde ik iets voor mezelf te kiezen. Ik begon aan mijn universitaire studies, gewoon omdat ik nieuwsgierig was of ik het nog kon, terwijl iedereen zei dat ik dat beter zou laten, voor mijn kinderen. Ik slaagde. Ik behaalde mijn master rechten. En toch bleef die leegte.
Voor de buitenwereld was ik kei goed bezig. Twee diploma's, mijn kinderen, alles draaiend in mijn eentje. En toch was er die stilte vanbinnen die niemand zag, omdat ik ze nooit liet zien.
Wat me uiteindelijk hielp, was niet nog een diploma en niet nog harder werken. Het was het werk van Louise Hay en EFT. Voor het eerst ging het niet over wat ik moest presteren, maar over wat ik voelde. Ik leerde dat mijn pijn echt was, en dat ik er mocht zijn, ook zonder iets te bewijzen.
Vandaag help ik vrouwen datzelfde te ontdekken. Niet door nog harder aan zichzelf te werken, wel door te leren leven vanuit rust.